zaterdag 14 maart 2015

Even een update na 'opruiming' in mijn hoofd

Dank je wel, Marijke voor het advies als reactie op mijn vorig 'dag'. Ik heb je advies opgevolgd.
Het was heerlijk weer dat weekend en ik heb eens goed kunnen overdenken wat dit 365-dagen project met mij doet. Ik voelde namelijk dat ik niet goed bezig was.
Ja, wat betreft de klussen wel, zeker weten. En ook het enthousiasme is prima in orde. En juist daar zit 'm de kneep.
Wanneer ik ergens enthousiast over ben, en al doende steeds enthousiaster word, merk ik dat ik ook mijn grenzen voorbij hol. Een niet aflatende energie en niet te stuiten drang om door te gaan.
Vorig jaar heb ik dat bijvoorbeeld gehad toen ik het idee had om te gaan hardlopen. Nooit gedacht dat ik het zo leuk zou vinden en.....ik was inderdaad niet te stoppen. Met het gevolg dat ik op een gegeven moment last kreeg van een 'runners-blok'. Ik weet niet of die term echt bestaat, maar ik vergelijk het met wat schrijvers een writersblock noemen: zonder aanwijsbare reden totaal geen zin hebben om mijn nieuw verworven passie op te pakken. Het was geen luiheid, dat ik niet ging hardlopen. Nee, gewoon ècht geen zin. Heel raar: maanden vol enthousiasme rondjes gehold en ineens is het over.
Gelukkig heb ik het weer opgepakt hoor, het is dus goed gekomen! Maar in zo'n hol gat zitten, voelt absoluut niet fijn.

En ik merk dat ik met dit project ook dezelfde kant op dreig te gaan. Zelfs in de vakantie ben ik aan het opruimen geslagen. Dat geeft wel een voldaan gevoel, maar geen rust natuurlijk.
Vorig weekend heb ik er, in te tuin, genietend van het zonnetje, eens goed over nagedacht hoe ik verder ga met mijn project voor dat het helemaal mis gaat. Dat zou immers toch wel heel erg zonde zijn.

Ik vond dat ik echt elke dag 'moest' presteren en toch wel een laatje of plankje moest opruimen. Het feit dat ik de zondag zou rusten en zou het nagenieten van de gedane arbeid, moest toch voldoende zijn?
Blijkbaar is echter de balans tussen klussen en rust op deze manier voor mij niet goed.
Ik voel dat ik elke dag echt een klusje moet doen, al is het maar een kleintje. En of dat het nu een drukke week op het werk is of niet: het moet!
Maar van wie moet dat? Bij het begin heb ik mijzelf iets voorgenomen: het streven is om aan het eind van het jaar een aanzienlijker opgeruimder en plezieriger huis te hebben dan bij aanvang.
Maar ik ga er mee om alsof ik het mijzelf gedwongen heb en dat ik er beslist niet van af mag stappen. Dat zou toch als falen voelen. Maar waarom?
Het zonnetje doet echt wonderen. Al overdenkend heb ik mij voorgenomen om voortaan de weekends klus-vrij te houden. Zeker als het straks heerlijk weer is, wil ik niet in een onmogelijk stand in de berging staan om daar een doos te doorzoeken.
Verder zal ik in periodes dat het druk is op het werk (aankomende week bijvoorbeeld), ook klus-gas terug nemen. Ik wil het gewoon volhouden tot het eind van het jaar. En als ik op de oude manier doorga, zal ik voor de zomervakantie helemaal 'op' zijn en het bijltje er bij neer gooien.

Dus lieve volgers en lezers:
vanaf nu zal ik zeker weer gaan opruimen (of zoals Marijke het noemt: ontrommelen!). Maar de kans bestaat dat er niet dagelijks een blog zal verschijnen. Ik hoop natuurlijk dat jullie me wel blijven volgen en dat we elkaar kunnen blijven steunen en motiveren.

Morgen zal ik bloggen wat ik afgelopen week heb gedaan. Wel geklust, maar te druk om te bloggen. Ook zo'n teken.


2 opmerkingen:

  1. Hoi Jacqueline,

    Fijn weer iets van je te lezen!

    Kan het me helemaal voorstellen dat je full speed aan de slag gaat, de smaak te pakken krijgt en dan jezelf voorbij loopt.

    Goed dat je jezelf in acht gaat nemen. Ergens las ik de volgende uitspraak: de mate van ontspanning heeft relatie met de mate van productiviteit... Het citaat is bij mij blijven hangen omdat ik daar zelf ook wel eens de mist mee inga. Maar het is wel een feit.

    Geniet morgen van de zondag/rustdag en succes met het 'ontrommelen'!

    Groeten van Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Marijke,

      Dankjewel voor je lieve en wijze woorden.
      Je moet jezelf soms voorbij hollen om te merken waar je grenzen liggen. Maar het voelt zo raar om ondanks je enthousiasme aan de rem te moeten trekken.
      Gelukkig kan ik het goed relativeren (inmiddels); het is tenslotte geen halszaak. Het zijn dingen die ik mijzelf 'opgelegd' heb. De wereld stopt niet met draaien als ik een dag niet ontrommel.

      Wel fijn om te weten dat anderen met hetzelfde bijltje hakken ;-)

      Verwijderen